21 juni 2022Comments are off for this post.

Welkom op mijn website!

Ik ga op mijn website ook weer bloggen, en dit doe ik natuurlijk over de onderwerpen waar ik me professioneel mee bezig houdt, dus voeding, beweging, ontspanning en mindset. Daarnaast vind ik het ook leuk om jullie een kijkje in mijn leven te geven en blog ik dus over dingen die ik meemaak in het dagelijkse leven. Ik schrijf gevat, humoristisch en direct. Suggesties voor blogonderwerpen zijn altijd welkom!

6 augustus 2023No Comments

The Break Up

Sinds 2015 zijn we samen. 8 jaar alweer. Vorig jaar zomer hadden we even een dip, wat achteraf gezien een eerste teken aan de wand was. De bekende ‘7-year-itch’ waar ik op dat moment misschien aan had moeten toegeven. Echter toen koos ik toch nog even voor het bekende, het vertrouwde. We hebben samen iets moois opgebouwd en dat gooi je niet zomaar weg. Dat, in combinatie met de angst voor het onbekende, en hiermee dus het blijven in de huidige situatie, was groter dan het verlangen om weg te lopen. Toen nog wel. Het afgelopen jaar kwam hier verandering in. Als persoon ben ik enorm gegroeid, mede door het volgen van een intensief NLP traject heb ik, in mijn optiek, mijn persoonlijke ontwikkeling echt naar een hoger niveau gebracht. Ik ben gegroeid. En ondanks dat ik geprobeerd heb om jou op alle mogelijke manieren te inspireren en motiveren, je groeit niet met me mee, zoals ik graag zou willen. Ik kan jou niet veranderen en ik ben ermee gestopt dat te willen. Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik jou ontgroeid, nee, zelfs ontstegen ben. Het ligt dus aan mij en niet aan jou, zoals er vaak gezegd wordt bij een scheiding. Daarnaast was je er niet echt voor mij ‘in sickness’. Want ook al zag je mij de afgelopen maanden worstelen met de pijn in mijn frozen shoulders, je vroeg niet hoe het met me ging. Nooit. Geen enkele keer. Terwijl ik toch regelmatig aangaf dat het een serieuze blessure is. Maar je luisterde niet. Of, misschien luisterde je wel, maar hoorde je mij niet. En het dieptepunt van onze relatie was toch wel het cadeautje wat ik voor mijn verjaardag kreeg*. Het was eigenlijk meer een cadeautje voor jezelf. Dat was precies het zetje wat ik nog nodig had. De onrust nam mijn lichaam over. De verveling. De kriebels en de nieuwsgierigheid naar iets nieuws. Ik had de angst voor het onbekende overwonnen en het verlangen naar een nieuwe situatie was eindelijk groter geworden dan het moois en het vertrouwde van de huidige situatie. Ik was er klaar mee. En, ik was er klaar voor. En ja, ik voel me ergens een beetje schuldig. Want ik zat op internet al regelmatig te kijken naar een ander. Toch vond ik het uiteindelijk wel spannend om op die button te klikken. Die oranje ‘call-to-action’ button die mijn leven ging veranderen. Ik was nog 1 klik verwijderd van een nieuwe toekomst. En ik was dus ook nog 1 klik verwijderd van de scheiding van jou.

‘Wij hebben jouw online inschrijving in goede orde ontvangen en verwerkt. Leuk dat je bij ons komt sporten!’

‘Beste Claudia. Hierbij bevestigen we de beëindiging van je lidmaatschap.’

Inderdaad, je leest het goed. Na 8 jaar lief en leed zijn mijn sportschool en ik gescheiden. Mijn sportschool met de slogan Real Fitness, Real Results. Ik heb altijd gedacht dat die slogan een beetje een ‘anti-slogan’ was tegen Basic Fit. Maar voor real fitness en real results, is niet de sportschool verantwoordelijk, maar ik zelf. Waar de sportschool wel verantwoordelijk voor is, is een stukje kwaliteit en klantwaardering. *En dat doe je niet, door je leden op hun verjaardag een mail te sturen met ‘dat je voor je verjaardag mag komen trainen en gratis iemand mee mag nemen’. 

Even terug naar vorig jaar zomer, the 7 year itch. In de zomer van 2022 was ik in mijn beste shape tot nu toe. Claudia 2.0. Echter er waren wat zaken die mij irriteerden op de sportschool, onder andere de verjaardagsmail, maar ook andere dingen die voor mijn idee beter geregeld konden worden. In een opwelling zegde ik mijn lidmaatschap op en in een staat van frustratie en boosheid ging ik direct proeftrainen bij Basic Fit. Ik zag al direct een aantal voordelen, zoals een enorm uitgebreid aanbod qua krachttraining, de 'Stairmaster' en dat ze 24 uur open zijn. Echter door mijn frustratie en boosheid was er een negatief filter over mij heen gekomen en zodoende was ik niet ‘ontvankelijk’ voor deze voordelen. Kennelijk bleef ik dus liever boos en gefrustreerd in een vertrouwde omgeving waar ik iedereen ken en kwam ik dus uiteindelijk niet in actie om de overstap naar een nieuwe sportschool te maken. Ik annuleerde mijn opzegging en besloot te blijven. Met hangende pootjes stond ik aan de balie en vertelde ik 'dat ik het toch wel gezellig vond hier'. In de maanden die daarna volgden, begon de verveling stukje bij beetje toe te slaan. Toen ik in november mijn blessure ‘frozen shoulder’ ontving van het universum, heb ik nog een tijdje getraind, puur op discipline en wilskracht. Door mijn blessure bleef ik echter steken in progress. Real Fitness, maar geen results. Dit kabbelde zo verder en in februari dit jaar mocht ook mijn andere schouder bevriezen. Mijn trainingen werden minder frequent. En als ik al trainde, dan deed ik dat met een gevoel van frustratie omdat ik niet alles kon doen wat ik wilde. Menig trainingssessie heb ik huilend afgesloten. Niet zozeer huilend van de pijn, maar huilend van de frustratie en boosheid omdat ik ‘hem niet meer omhoog kreeg’. Ik had op dat moment mijn ziel aan de duivel willen verkopen om weer een normale shoulder press te kunnen. Ik kon mijzelf wel toespreken dat ‘dat helemaal niet erg was’ want ‘ik had tenslotte een blessure’ en ‘ik mocht wel wat liever zijn voor mijzelf’. Deze uitspraken werden onbewust bevestigd door de trainingsomgeving. Het publiek van mijn sportschool, is in mijn ogen net iets minder fanatiek en serieus met sport & voeding bezig dan dat ik dat ben, getuige de lege bonbondoosjes die ik regelmatig in de kleedkamer vond en de ‘koffie-met-taart’ momenten na de sportles. Ik oordeel hier niet over, en ik kan me voorstellen dat het voor een ander super gezellig en fijn is, maar het is voor mij niet de omgeving om beter te worden. Sterker nog, door het gebrek aan motivatie, een gevoel van verveling en het stemmetje dat ik wat liever mocht zijn, dreigde ik ontvankelijk te worden voor deze super gezellige omgeving en ik zag mijzelf al helemaal zitten, zielig op de bank met een reep Tony’s. Dat was natuurlijk niet de bedoeling!

Naast deze 'dreiging-tot-gezelligheid' had ik het allemaal wel gezien op die sportschool. Er kwam geen vernieuwing of uitbreiding in het kracht-hok (qua apparaten), de dumbbells vielen uit elkaar van ellende en er waren vaak apparaten kapot. Ik weet niet hoe het bij jou is, maar ik kan altijd superblij worden als er nieuwe apparaten in de fitness staan. Een legpress met een andere invalshoek, nieuwe dumbbells en mijn grootste wens was een ‘assisted chin dip machine’. Die wens werd niet vervuld. Uiteindelijk concludeerde ik dat het gevoel van verveling overheerste en mijn motivatie was ver te zoeken. Jeetje, misschien had ik wel een sportschool-bore-out! Ik ging op zoek naar een excuus om niet meer te trainen op de sportschool. Dat excuus vond ik vrij snel in hardlopen. En dat vind ik ook leuk, en ik word er steeds beter in en het voelt heel fijn (meer hierover in deze blog). Stiekem vond ik het best wel creatief van mijzelf, dat ik als excuus ging hardlopen. Want ik kon natuurlijk ook, zoals ik mijzelf al had voorgesteld, samen met mijn blessure, zielig op de bank gaan zitten en voor de 83e keer 'You've Got Mail' te kijken met een reep Tony’s. Dat moest ik geen twee keer denken, want mijn vetcellen-met-verlatingsangst stonden alweer te springen om zich te verzamelen boven het randje van mijn skinny jeans en zich ter plekke te verenigen als Muffin Top. Dat. Gaat. Mooi. Niet. Gebeuren. Nope. Hardlopen zal ik. Want dan kon ik in ieder geval een halve Tony eten. (en de rest in de vuilnisbak gooien en overgieten met chloor.)

Hardlopen, en dan zeker in Claudia-stijl, is een heerlijke uitlaatklep, versterkt je uithoudingsvermogen en het houdt je lichaam soepel, mits je natuurlijk goed stretcht en eventueel afsluit met wat mooie yoga houdingen, natuurlijk onder vocale begeleiding van moi, keihard meeblèren met Rainbow in the Sky van Paul Elstak. Hardlopen is echter niet de manier om spiermassa te kweken, en dat is wel wat ik wil. Ik wil een gespierde energieke stuiterbal zijn. En dat bereik ik alleen door toch ook weer krachttraining op het menu te zetten. Daarnaast, hoe meer spiermassa je hebt, hoe sneller je basismetabolisme gaat werken en daardoor zetten die hardnekkige vetcellen-met-verlatingsangst, die ik voor het gemak Mark, Hugo, Sigrid en Sylvana** had genoemd, het eindelijk op een loopje. Wat mij betreft begonnen ze aan een never-ending marathon en in gedachten juichte ik ze al fanatiek toe met mijn knalroze pompons. Nog meer cardio! Ik was vastbesloten. Ik wilde beter worden. Groeien. Toewerken naar de Claudia 3.0. Zo gezegd zo gedaan, op die bewuste maandagochtend klikte ik dus op die button. Aangezien ik die dag al had hardgelopen, mocht ik van mijzelf dinsdag de eerste training gaan doen bij mijn nieuwe sportschool, de Basic Fit in Goes.

Het was zover. Samen met Mark, Hugo, Sigrid en Sylvana** ging ik de drempel over van Basic Fit. En het voelde anders dan een jaar geleden. Nu ga ik namelijk naar een nieuwe sportschool met de intentie om een betere versie van mijzelf te worden en niet vanuit frustratie en boosheid. Ik sta helemaal open voor een nieuwe ervaring, een nieuwe energie, andere mensen en buiten mijn vertrouwde omgeving. Ik maakte eerst een verkenningsrondje en viel van de ene verrassing in de andere. Ik voelde me zo blij en uitgelaten als mijn kat, toen hij zijn nieuwe krabpaal ging uitproberen. Alleen ik had knalroze pompons in mijn handen.

-Als eerste lacht de assisted chin dip machine mij tegemoet. Als een stralend baken van hoop staat hij op mij te wachten en jazeker, assisted chin-ups zijn perfect in te zetten tijdens mijn home made revalidatie project. Ik heb al snel door hoe de machine werkt en het voelt alsof mijn schouder bij iedere beweging een beetje losser komt. Minimaal, maar toch.

-Daarna zie ik de Smith Machine staan. En dat betekent dat ik mijn squats weer op kan gaan bouwen, want dan kan ik in ieder geval mijn zere arm laten hangen en met mijn goede arm de stang vasthouden. Voor de fit-nit-wits onder ons, normaliter kun je een squat doen terwijl je een stang (met gewichten) in je nek legt, deze dien je dan met beide handen vast te houden. Met een frozen shoulder is het vasthouden van de stang in je nek echter onmogelijk. Bij de Smith Machine is de stang gekoppeld aan de machine en kun je, in geval van een blessure, met één hand de stang beetpakken en heb je dus niet perse beide handen nodig.

-Alsof dat nog niet genoeg is, is er ook een ‘perfect squat machine’, ik sta helemaal te stuiteren van blijdschap. Nu kan ik gewoon weer echt squatten en dat ook nog in de juiste houding. Ik ga Mark* wel eens een beetje pain in the ass laten voelen. Een poepie laten ruiken. Een scheetje. Want een squat is pas perfect als je scheetjes laat.

-Als klap op de vuurpijl staan er in het cardiogedeelte ook een paar stairmasters. Trappen bestijgen zonder hogerop te komen. Ik hoor Sylvana* zachtjes snikken.

Terwijl ik dit alles zo heerlijk ervaarde, stapte er een man op me af. ‘Kè joe nog nooit huzien hier’. ‘Dat klopt, ik ben vandaag voor het eerst, ik trainde eerst bij een andere sportschool, die met de Real Fitness’. ‘Oh, joh, das toch un eel ander publiek heej. Hier trainen veel boeren, de harde werkers zak-mah-zeggu. Sigrid* begon te piepen over stikstof, gelukkig hoorde hij het niet en ik deed alsof ik het niet hoorde. Ik vervolgde mijn training en toen ik klaar was, voelde ik mij 200% voldaan en trots. Met een big smile op mijn gezicht fietste ik naar huis.

Mijn eerste indruk van de Basic Fit is dus enorm positief. Er zijn enorm veel apparaten, en van een aantal apparaten zijn er zelfs twee of meer, zodat je niet hoeft te wachten en het aanbod van barbells en dumbbells is top. Basic Fit heeft een handige app waarmee ik zelf trainingsschema’s kan maken, en per oefening wordt duidelijk uitgelegd hoe je deze moet uitvoeren. Ook gebruik je de app om te kijken hoe druk het is en om de sportschool mee binnen te komen. Er wordt in de app een QR code gegenereerd, -evil laugh van Hugo*-, en zo krijg je toegang. De sportschool is 24 uur per dag open en dat betekent dat ik dus voor werktijd al kan gaan trainen. Ik ben meestal toch vroeg wakker dus dan kan ik die tijd beter in de sportschool besteden dan scrollend op de bank, wanhopig wachtend tot 8 uur (want toen ging mijn oude gym pas open). Ideaal! En, ik kan, als ik dat zou willen, bij iedere club in Nederland trainen. Verder, niet het meest belangrijke maar toch, ik betaal 20 euro per 4 weken minder. Met het geld wat ik bespaar, kan ik leuke sportkleding kopen. Of investeren in Tony's. En flessen chloor. Tot zover de voordelen die ik rationeel kan analyseren.

Want wat voor mij het meest belangrijk is, zijn de gevoelens en de energie die ik ervaar voor, tijdens en na mijn training. Er heerst een goede sfeer, een energie van ‘niet lullen maar keihard trainen’ – zak-mah-zeggu. Over het algemeen zie ik veel mensen die zichtbaar goed bezig zijn met fitness en voeding. Mensen die er, vind ik dan, gespierd, strak en drooggetraind bij lopen. En aan dat soort mensen kan ik mijzelf figuurlijk ‘optrekken’. Als ik mijzelf omring met mensen die, in mijn ogen, minstens zo serieus bezig zijn als ikzelf, krijg ik daar een enorme motivatieboost van en ze inspireren mij om beter te worden en vooral, om vol te houden. Ik ga me echter niet vergelijken met deze mensen, want ik ben ik. En ik kan mijzelf alleen vergelijken met ‘mijn ideale zelf’, Claudia 3.0 dus. Het bereiken van mijn droomfysiek heeft niet alleen te maken met fitness en voeding. Slaap, ontspanning en mindset zijn minstens zo belangrijk, zie ook de cirkel van (on)gezondheid. En het doorbreken van oude vertrouwde gewoontes, in dit geval, scheiden van mijn oude sportschool. En ja, natuurlijk, is dat ook wel een beetje pijnlijk. Want scheiden doet soms ook een beetje lijden.

The Break-Up.

Soms moet je iets breken, om daarna alle ruimte te hebben om een betere versie van jezelf te worden.

Soms moet je iets breken, om daarna weer HEEL te ZIJN.

n.b. Ik heb toch een nadeel gevonden. In de club is er een high-tech weegschaal te vinden die te koppelen is aan de app, en ik dus zo mijn voortgang kan monitoren. De controlefreak in mij maakt een dansje. Op deze weegschaal wordt er ook een analyse gemaakt van de samenstelling van het lichaam. In mijn geval: 31 % vet-, 3 % bot- en 66 % spiermassa. Volgens dit apparaat zie ik er dus uit als een kikkererwt op anabolen. Vanaf nu wens ik dan ook aangesproken te worden met hummus.

** elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personages berust op louter toeval.

24 juli 2023No Comments

Luister naar je hart slag

Tijdens het hardlopen krijg ik altijd veel inspiratie over onderwerpen waarover ik wil schrijven, zo ook dit onderwerp. Ik kreeg de ingeving net nadat mijn rechterkant was ondergescheten door een duif. Cadeautje van moeder Natuur. Deze post gaat echter niet over stront of duiven, maar over het hart en kippen.

Onlangs heb ik mijn manier van hardlopen veranderd. Ik was jarenlang ‘gefocust’ aan het hardlopen. Gefocust op resultaat. Ik was gefocust op de snelheid. Ik was gefocust op de afstand. Ik was gefocust op het aantal calorieën dat ik tijdens een rondje verbrandde (uitgedrukt in de eenheid Tony’s: een rondje hardlopen was een halve Tony). Ik was gefocust op het aantal minuten wat ik achter elkaar kon rennen, zonder tussendoor te wandelen. En last but not least was ik gefocust op alle badges die ik verdiende in de Nike Run App. Allemaal zaken die ik met mijn brein kon analyseren. Ik rende dus niet alleen als Donald Duck op speed, maar ook als een kip met kop. Het resultaat bleef echter uit, want het voelde niet alsof ik beter werd of veel vooruitgang boekte en dat leidde ertoe dat ik het gewoon niet meer leuk vond en keer op keer dus startte, en ook weer stopte met hardlopen. Hardlopen en ik hadden een knipperlicht relatie.

Juli 2023. Sinds een aantal weken ben ik op een andere manier gaan hardlopen. Ik track nog wel de afstand, echter mijn focus ligt geheel op mijn hart. Ik ren volgens de ‘Maffetone’ methode. Deze methode is in feite lopen op je hartslag, en ervoor zorgen dat je hartslag in een bepaalde zone blijft. 180 minus je leeftijd, dus ik mag rond de 135 hartslagen per minuut hebben tijdens het hardlopen. En dat is eigenlijk best lastig, zeker als je jezelf bedenkt dat mijn hartslag normaliter rond de 150-165 zat, met zelfs uitschieters naar 182! Dat zegt overigens niets over mijn conditie, want die hartslag is binnen 2 minuten weer genormaliseerd en mijn hartslag in rust ligt rond de 53. Hardlopen met een hartslag van 135 is best lastig, maar ik krijg het al redelijk door. Ik weet ook waarom deze methode ‘Maffetone’ wordt genoemd want, het maffe is, sinds ik ren op hartslag, gaat het echt superlekker. Ik kan wel zeggen dat hardlopen en ik inmiddels gelukkig getrouwd zijn, tot de dood ons scheidt. Ik kan inmiddels al zo’n 6 kilometer achter elkaar hardlopen zonder wandelpauzes. De snelheid (en dus ook de tijd) boeit me eigenlijk niet meer. Na zo’n loopje voel ik me fantastisch en voel ik letterlijk mijn vetcellen-met-verlatingsangst weemoedig huilen. Als glinsterende pareltjes verlaten ze mijn lichaam, onder muzikale begeleiding van mijn kletsende dijen. Het kan ook gewoon zweet zijn, maar ik geloof in de kracht van visualisatie.😊

Rennen met de focus op je hart. Op mijn hart. Naar mijn hart luisteren. ‘Want dat klopt altijd’ luidt die bekende quote. Vrij vertaald, mijn missie leven. Doen waarvoor ik hier op aarde ben gekomen en alleen genoeg nemen met een gevoel van voldoening. Het gevoel dat ik iets beteken, iets bijdraag, de wereld een beetje beter maak, en, het meest belangrijke, me-zelf-zijn. Niet alleen tijdens het hardlopen, maar ook tijdens het leven. Ik sta iedere dag op en ik neem mij voor om bij iedere bezigheid, ieder moment en iedere situatie mijn hart te volgen. Want als ik mijn hart volg, dan ben ik ‘mezelf’. Ik scheid mijn hoofd niet van bijzaken, maar van hartzaken. 

Want ook in het leven, is het volgens mij beter om te rennen als een kip zonder kop*.

*gelieve dit met een korreltje zout te nemen.

12 juli 2023No Comments

Mensen met een beperking

Woensdag. De middelvinger van de werkweek. Nadat mijn wekker met snorharen af was gegaan, ging mijn biologische wekker om 06.05 uur. Na een nacht met veel last van mijn schouders sleepte ik mijzelf uit bed. Als een voorgeprogrammeerde zombierobot met dichtgeplakte ogen zwalkte ik naar het koffiezetapparaat om mijn dagelijkse shot cafeïne te preppen. Ik had zo geen zin. Geen zin om te gaan hardlopen, geen zin in de dag, even geen zin meer in de rest van de week. Misschien had ik zelfs even geen zin meer in dit leven. Ik had het gevoel dat ik in een existentiële crisis zat, of een midlife. Ik was tenslotte net 45 jaar geworden. Of was het gewoon weer een signaal van de perimenopauze? Afijn. Het liefst had ik het vliegtuig naar Bonaire willen pakken om daar mijn levenslust, mijzelf en het extra dark chocolade ijs van Gio’s weer terug te vinden, maar het subtiele spekrandje op mijn buik zei ga maar hardlopen dat is beter. Discipline. Het kan handig zijn maar in mijn geval was de discipline geëvolueerd naar een ernstige vorm van zelfsabotage. Het continue pushen van mijzelf, hoe slecht ik mij ook voelde, ik moest en zou blijven bewegen. Ik moest en zou mijn voeding blijven tracken en zo clean mogelijk eten. Ik moest en zou die 10000 stappen per dag zetten en ik mocht al helemaal niet met de auto naar kantoor. Ik moest en zou mezelf ontspannen. Hoe, in hemelsnaam, kan ik ontspannen als daar het woord moeten bij komt kijken? En o wee, als ik dan een keer een lekkere reep chocolade voor mijzelf kocht, dan stond de straffer in mij altijd direct klaar met een zweep. No way dat ik die hele reep op ging eten. Maximaal een halve reep en de rest geef je maar aan iemand anders, of, nog beter, gooi die andere helft maar in de prullenbak en spuit er afwasmiddel en chloor overheen zodat je hem ook niet meer uit de prullenbak kunt vissen. Ja, de straffer in mij was enorm gedisciplineerd, creatief, innovatief en leerde mij wel in de pas te blijven rennen.

Met een kop vol stress, een chloorsmaak in mijn mond en 1001 gedachten trok ik mijn hardloopkleding aan en ik had mij voorgenomen om minstens 6 kilometer te rennen. Minder is voor mietjes. Horloge aan, de Nike Run App op stand-by en vol tegenzin begon ik aan mijn warming up. Geruisloos werd ik overgenomen in de ratrace van de dag, waar mijn mede zombierobots in dezelfde route liepen, fietsen of autorijden naar hun werk. Zij wel. Ik voelde me op dat moment zo bewust van ‘het systeem’ en het feit dat ik er geheel vrijwillig aan deelnam. Gatverdegatverdamme. Bewustwording. Op een dag als deze vervloekte ik het. Mijn mede zombierobots waren zich wellicht niet eens bewust van het feit dat ze gevangen zaten in het systeem, in the ratrace, of, in ‘de Marathon des Levens’. Zij vonden het gewoon normaal om iedere dag hetzelfde programma te draaien en de playlist op repeat te hebben. Wat een rust zou dit geven, als je jezelf niet bewust bent. Ondertussen telde de Nike Run App af van 9 naar 0 en startte ik mijn hardlooprondje. Het voelde als een vlucht. Een stressreactie. Ik wilde wegrennen. Weg van die ratrace. Weg uit dit systeem. Weg uit dit leven. Echter iedere stap die ik zette, bracht mij weer nieuwe gedachten, overtuigingen, analyses, takenlijstjes en oplossingen. De radartjes in mijn hoofd maakten overuren en de fronsrimpel in mijn voorhoofd leek met de seconde dieper te worden. Al die verplichtingen, het moeten, het straffen, de discipline, de chocolade, de verantwoordelijkheden en de verwachtingen die ik van mijzelf had, pakten zichzelf samen en groepeerden zichzelf tot een grote donderwolk boven mijn hoofd met af en toe een bliksemflits. Ik zoomde uit en van een afstandje, in een groter bewustzijn, keek ik naar mijzelf. Een 45 jarige Meesteres in de Zelfsabotage, met een hoofd als een natte tomaat, hardloopstijl als een combinatie van Charlie Chaplin en Donald Duck op speed, in de ene hand een lange zweep en in de andere een groot dik boek, met de trainingsschema’s voor de Marathon des Levens. Multitasken, ik ben er zo goed in. Het zwarte donderwolkje zweefde op dezelfde snelheid met me mee en het leek zwarter te worden. Even dacht ik dat er aliens uit kwamen, net als in de film War of the Worlds. Was dat maar zo, dan konden ze me ontvoeren en meenemen naar een planeet ver weg van hier. Of, misschien konden ze me een lift aanbieden en kon ik er boven Bonaire uitspringen.

De aliens kwamen niet. ‘Laat maar, ik doe het zelf wel’. Die overtuiging zat vastgeroest. De frons in mijn voorhoofd was inmiddels zo diep dat de Grand Canyon er jaloers op zou zijn en ik stond mentaal op het punt van een zware crash. De tranen brandden in mijn ogen en vermengden zich met het zoute zweet. Alle vezels en cellen in mijn lichaam verzochten mij dat ik bij het eerstvolgende bankje zou stoppen en zou gaan zitten janken als een klein kind, schreeuwend om een arm om mij heen voor mentale support en de woorden ‘komt wel goed schatje’. Maar dat deed ik niet. En er was ook geen bankje. Ik rende braaf verder en met de dreunende tonen van ‘Dance with the Devil’ in mijn oren kon ik niet anders dan in de pas te blijven lopen. Ik. Moet. En. Ik. Zal. Zes. Kilometer. Rennen.  

In de verte doemde hij op. Het Betho wagentje. De Betho is een organisatie in Goes die werk biedt aan mensen met een beperking. De wagentjes waarmee de medewerkers rijden zien er heel grappig uit en ze geven mij altijd een vrolijk gevoel. In mijn fantasie heeft dat wagentje ook een eigen identiteit en een stem. Vandaag, woensdag, de middelvinger van de werkweek, kon hij me niet laten lachen en bleef het donker. Totdat er iemand uitstapte. Het Betho mannetje. Er kwamen zowaar scheuren, cracks of light, in mijn donderwolk en het duurde niet lang voordat de wolk plaatsmaakte voor een schitterend fel licht. Het leek rechtstreeks uit de ogen van het Betho mannetje te komen. Even leek hij op zo’n kat met van die laserogen. Ik minderde vaart en zag dat hij wat tegen mij wilde zeggen. Ik deed mijn oordopjes uit, en de laatste klanken van ‘Dance with the Devil’ stierven weg en maakten plaats voor de muziek die uit het Betho wagentje kwam. Deutsche Schlagers, volume 1. Met het volume op 200.

‘Goedemorgen, begin de dag met een lach!’.

Hij keek me vrolijk, lachend, twinkelend aan, en begon met zijn dagelijkse taak. Het schoonmaken van de prullenbakken en deze voorzien van nieuwe vuilniszakken. Stiekem vroeg ik me af, wat hij zou doen als hij een halve chocoladereep zou vinden. Bijna dansend was hij aan het werk, met de vocale support van Dennie Christian. Hij had er zichtbaar zin en plezier in. In deze taak. In deze middelvinger van de werkweek. In dit leven. Zonder zichzelf te pushen, te straffen of zich gevangen te voelen. Hij had geen zweep in zijn hand, maar een bezem. En op zijn voorhoofd kon ik ook niet echt een fronsrimpel ontdekken, maar, hij kon natuurlijk stiekem aan botox doen he. Hij had ook vast niet de wens om ontvoerd te worden door de aliens uit War of the Worlds of om op een bankje te gaan zitten janken. En hij zou vast gewoon de hele chocoladereep opeten.

Ik keek op mijn app. Iets meer dan drie kilometer gerend. De Meesteres in Zelfsabotage stond alweer klaar met de zweep. Ik deed mijn oordopjes weer in, Dance with the Devil op volume 200 en veegde de tranen van mijn gezicht. Meesteressen janken niet. Die spuiten alleen chloor over een chocoladereep.

Wie heeft er nu een beperking?

10 juli 2023No Comments

Run Claudia Run

Deze blog schrijf ik eigenlijk als blog aan mijzelf, en ik hoop dat ik er tenminste 1 ander persoon mee mag inspireren.

Sinds 2015 ben ik erg serieus en fanatiek bezig met krachttraining, ook in combinatie met voeding en andere gezondheidspijlers. Sinds dat ik een blessure heb, kan ik niet meer met volle overgave trainen en raak ik vaak gefrustreerd tijdens een training. Dat geeft me veel stress, waardoor ik minder graag naar de sportschool ga. Ook merk ik, dat het statische van de krachttraining, mij op dit moment wat tegenstaat en dat ik niet de voldoening krijg die ik zou horen te krijgen na een training. Daarom heb ik besloten om tijdelijk even geen krachttraining te doen maar mijn volledige sportregime te laten bestaan uit hardlopen. De voornaamste redenen waarom ik dit doe:

-hardlopen is voor mij een heel toegankelijke sport, ik doe mijn kleding thuis aan en ik ren weg.

-ik kies mijn eigen omgeving, ik ben volledig vrij in waar ik heen ren.

-ik ervaar tijdens het hardlopen ook vrijheid, wat ook mijn levensmissie is.

-tijdens en na het hardlopen heb ik geen pijn in mijn schouders en voelt het zelfs alsof het losser wordt

-ik ervaar een zeer grote mate van voldoening als ik met een hoofd als een natte tomaat thuiskom

-buiten sporten (in de natuur) is toch eigenlijk het fijnste wat er is, zo rende er al een paar keer een haas voor mij uit en daarnaast groet ik ook altijd alle katten die ik tegenkom

-hardlopen is een uitstekende conditietraining en je kunt rustige loopjes ook afwisselen met bijvoorbeeld intervaltraining

-hardlopen is een mooie manier om mijzelf te uiten, al dansend ren ik op het ritme en schreeuw ik mee met de muziek

-mentaal word ik er sterker van, ik beeld mij tijdens het hardlopen in dat ik Forrest Gump ben die door heel Amerika aan het rennen is

-ik krijg er gewoon echt een kick van

Ik kan er vast nog veel meer bedenken 😊

Mijn schoenen

Mijn hardloopgeschiedenis is gestart in 2004, ik werd toen aangestoken met het virus door mijn toenmalige schoonvader, een fanatiek marathonrenner. In de afgelopen 19 jaar waren er perioden dat ik minder tot niet liep (omdat ik dan juist meer tijd in de sportschool doorbracht) en perioden dat ik weer meer liep (2020-2021, iets met een lockdown). Ik heb het tot voor 2020 niet altijd goed volgehouden, omdat er altijd wel wat pijntjes waren. Ik kan dus wel concluderen, dat ik pas sinds 2021 pijnvrij kon hardlopen. En ik weet ook precies hoe dit komt. Ik heb al die jaren, dus van 2004 tot laten we zeggen 2021, op voor mij althans, ‘verkeerde’ schoenen gelopen. Steeds weer liet ik mijn hardloopstijl filmen en in slowmotion afspelen, en werden mij antipronatieschoenen geadviseerd. Ja, met zo’n mooi blok aan de binnenkant van de schoen, om het doorzakken (proneren) te voorkomen. Dan had ik weer nieuwe schoenen en hoopte ik dat hiermee de pijntjes weg waren. Helaas. Ze kwamen altijd weer terug, achillespees, ondervoet en soms zelfs knieklachten. Zelfs toen ik inlegzooltjes had, kwamen de pijntjes altijd terug. Door die pijntjes lukte het mij niet om consistentie te vinden in het lopen, en het trainen voor een halve marathon kon ik al helemaal op mijn buik schrijven. Ik verloor zo mijn motivatie voor het lopen. Echter, de kriebels bleven bestaan. Ik weet niet meer precies hoe maar in 2021 kwam ik in contact met het merk Altra, hardloopschoenen met ‘footshape’ technologie, waarbij je voeten en tenen alle ruimte hebben in de schoen, en een schoen zonder verdere correcties of steunblokken. Een minimalistische zool om het contact tussen jouw voeten en de aarde zo nauw mogelijk te maken. Ik raakte via social media in gesprek met de Altra expert van Nederland, Anthony van den Berg die in mijn geboorteplaats Vlissingen deze schoenen verkocht. Ik maakte een afspraak met hem in de winkel en ook hij ging mij filmen terwijl ik door de winkel rende, op mijn toenmalige Saucony’s.

Anthony legde mij uit, dat het eigenlijk best gek is, dat mijn ‘eigen-wijze’ manier van lopen, die ik al mijn hele leven ‘doe’, gecorrigeerd wordt door schoenen. En dat juist die correctie ervoor zorgt dat je meer last kunt krijgen van blessures. Dat klonk voor mij enorm logisch. En toen was het moment daar, ik mocht eindelijk gaan passen. Ik had de Altra Torin 4, een superlichte schoen, zonder enige correctie, met een minimale zool en (voor mijn gevoel) extreem veel ruimte voor mijn voorvoet en mijn tenen. De schoenen zaten direct goed en toen ik in de winkel een stukje ging rennen merkte ik dat ik als vanzelf al op mijn middenvoet landde, in plaats van, met mijn Saucony blokken, op mijn hak. Het voelde echt fantastisch. Inmiddels zijn we 2 jaar verder en heb ik onlangs de Torins geüpgraded naar de Altra Escalante, een nog betere minimalistische schoen. Waar ik voorheen bij nieuwe schoenen altijd voorzichtig was met een proefrondje, heb ik de Escalante gewoon met een 5 km loopje uitgeprobeerd en zoals ik wel verwachtte, zitten ze perfect en heb ik geen pijntjes. Het is precies zoals de co-founder van Altra op hun website schrijft: ‘for the first time in my life, I am wearing a normal feeling running shoe. I don’t feel like the shoe is messing with the way I’m running’. Mijn vrije vertaling zou zijn, met Altra hardloopschoenen kan ik rennen zoals ik ben. 😊 Wat ik jammer vind is dat het merk Altra niet meer bekendheid heeft, en dat de meeste mensen blijven hangen bij de meer gangbare merken zoals Nike, Saucony en Asics. Dus daarom deze review, in de hoop dat meer hardlopers dit fantastische merk met een prachtige line up schoenen zullen ontdekken!

Apps & challenges

Als hulpmiddel bij het hardlopen gebruik ik de Nike Run App. In deze app wordt er bijgehouden hoeveel kilometer je rent, snelheid, kun je je schoenen taggen, badges verdienen e.a. De app is prachtig vormgegeven en heeft ook ‘guided runs’, waarbij je in feite gecoacht wordt en door de loop heen wordt ‘gepraat’ en ook zijn er complete trainingsplannen te downloaden voor beginners, 5K of de halve marathon. Voor mij geeft dit wat meer druk en het motiveert ook enorm, zeker als je niet zoveel zin hebt, dan kies je gewoon de ‘I don’t wanna run-run’. Ik vind het bijna jammer, dat ik ook een deel van mijn hardloopgeschiedenis heb bijgehouden in Runkeeper. Over apps gesproken, er zijn tegenwoordig ook zogenaamde challenges van bijvoorbeeld Conqueror. Op deze website kun je jezelf tegen betaling inschrijven voor het rennen of wandelen van een bepaalde afstand die is gekoppeld aan een plek op de wereld, of, the Lord of The Rings. Je rent dan in totaal de afstand die Frodo & Sam hebben afgelegd en na afloop krijg je een echte medaille thuisgestuurd. Deze challenge is ook een goede motivator, ik heb zelf de Ring Road gedaan (rondje IJsland). Natuurlijk kun je bij deze challenge ook valsspelen, maar ja, daar heb je in feite alleen jezelf mee nietwaar? Hoe gaaf is het om uiteindelijk te kunnen zeggen dat je de afstand tot Mount Doom hebt gerend?

Maffetone

Onlangs hoorde ik van de ‘Maffetone’ methode. Deze methode gaat uit van het hardlopen op je hartslag, maar dan wel de hartslag voor een optimale vetverbranding, namelijk 180 minus je leeftijd. Je hebt dan wel een sporthorloge nodig waarop je hartslag te zien is tijdens het rennen en je moet dus tijdens het rennen vaak je hartslag monitoren. De moeilijkheid zit hem in het laag houden van je hartslag en je bent continu bezig met je snelheid en ademhaling monitoren. Het gevolg hiervan is wel dat je langer kunt rennen en als je dit dus een paar maanden volhoudt, kun je met gemak een halve marathon proberen. Voor mij werkt deze methode echt ontzettend goed en ik ben er nu ook achter dat ik altijd te snel startte waardoor ik nooit langer dan 3 kilometer kon rennen en ik dus ook, mede dankzij de pijntjes die ik had, de motivatie sneller verloor. Met mijn nieuwe schoenen heb ik die pijntjes niet meer en met de maffetone methode heb ik mijn ‘basisafstand’ al uitgebouwd naar 5-6 kilometer, op een rustig tempo. Een halve marathon doen, is ineens een realistisch doel geworden!

Sporten naar je missie

Dankzij mijn NLP opleidingen weet ik nu dat de missie in mijn leven vrijheid is. Tijdens het hardlopen wordt deze hartswaarde compleet vervuld. Hoe dat komt? Misschien is het hardlopen wel een metafoor voor het leven.

-ik ren wanneer ik wil

-ik kies mijn eigen route

-ik ren zo hard als ik wil

-ik ren hoe vaak ik wil

-ik ren, zoals ik ben

-ik heb (tot op zekere hoogte) de controle over mijn hartslag

-ik en ik alleen

-ik ren in alle seizoenen en de seizoenen rennen met mij mee

-ik ben buiten

-met iedere landing op de straat connect ik met de aarde

-ik heb geen abonnement nodig om te rennen

Dank je wel voor het lezen en ik houd jullie op de hoogte van mijn vooruitgang!

4 juli 2023No Comments

De cirkel van (on)gezondheid.

Wanneer je besluit om je leefstijl drastisch aan te passen, dus serieus bezig te gaan met voeding, beweging, ontspanning en slaap, kom je bijna automatisch terecht in de cirkel van gezondheid. Je doet zo je best met sporten, dat het bijna een logisch gevolg is dat je ook gezond eet en aan de slag gaat met stressmanagement en slaap. Als alle vier deze pijlers goed op orde zijn, kost het niet veel moeite en motivatie om in die cirkel te blijven draaien. Echter, en ik spreek uit persoonlijke ervaring, wanneer er een kink in 1 van de pijlers komt, dan is het oppassen. Want het een beïnvloedt het ander.

In mijn geval, begon de cirkel van ellende met mijn frozen shoulders. Ik had (en heb nog steeds) pijn en stijfheid. De pijler beweging bracht ik hiermee aan het wankelen. Ik kon (kan) niet fitnessen zoals het hoort. Als dit nu het enige zou zijn is er verder geen stront aan de spreekwoordelijke knikker. Echter, de pijn hield me wakker en fris en fruitig opstaan was best een uitdaging. Onbewust bouwde de stress zich op, door middel van nieuwe overtuigingen die ik zelf in mijn hoofd creëerde. ‘Ik kan niet goed genoeg trainen’. ‘Ik voel me moe en niet fit genoeg’. ‘Door de stress die ik opbouw, maak ik geen progressie’. Als je deze overtuigingen lang genoeg herhaalt, worden ze vanzelf ‘normaal’ en ga je het ook geloven. Goed bezig Clau, 3 van de 4 pijlers uit mijn cirkel waren al afgebroken. En ja hoor, als bijna vanzelf, was daar dan ook de verhoogde trek in ongezond voedsel. In mijn geval, chocolade. Altijd weer die chocolade. Voor mijn doen heb ik best vaak gezondigd, laat ik zeggen gemiddeld 1 reep Tony’s per week. Ach, dat is altijd nog minder erg dan 1 reep Tony’s per uur nietwaar? 😊 Maar, door het eten van die chocolade, ontwikkelde ik bijna een verslaving aan de suikers, die ik zo lang niet had gegeten. Ik merkte toen pas, hoe verslavend suiker eigenlijk is en zat niet ver van een Chocaine-verslaving en had mezelf bijna aangemeld bij de Chocoholics Anonymous. Hallo, ik ben Claudia en ik ben een Caramel Zeezout junk, tevens fervent aanhanger van het Chocoholisme.

Gelukkig voor mij, ben ik enorm gezegend met mijn ijzersterke discipline, die mij ervan heeft weerhouden om van 1 reep per week, naar 1 reep per uur te gaan. Maar ik had er wel altijd zin in, in die chocolade. Het bleef als een donkerbruine, 85% pure sluier over mij heen hangen. En nee, ik heb geen tekort aan magnesium. Echter, door het eten van die chocolade, beïnvloedde ik de andere pijlers ook weer. Ik kreeg meer stress, want ‘van die reep Tony’s word ik dik’ (is natuurlijk bullshit, want om 1 kilo in vet aan te komen zou ik 7 repen Tony’s moeten eten), ik ging slechter slapen, want de suikers beïnvloedden mijn bloedsuikerspiegel en dus mijn nachtrust, en daardoor voelde ik me dus niet fit genoeg om te bewegen. Ik liep er in de ochtend bij als een ChocoZombie. Ondanks dat, bleef ik nog wel mijn voeding tracken, mijn gewicht monitoren en mijn centimeters. Meten is immers weten. Ik bleef dus ondanks de cirkel van ongezondheid wel ergens BEWUST bezig met het weer gezonder willen zijn. Overigens, denk ik achteraf, dat de stress om de Tony’s misschien nog meer kwaad deed, dan de daadwerkelijke Tony’s. Daarover in een volgende blog meer.

Hoe ik weer terecht kwam in de cirkel van gezondheid? Eigenlijk was het best simpel. Het begint namelijk met 1 pijler aanpakken, en dan volgt de rest vanzelf. Het was even uitvogelen welke pijler dat was en het antwoord hierop kwam vanzelf. Krachttraining ging niet zoals ik wilde, maar wat kon ik wel doen qua beweging om dit te compenseren wat mij verder geen pijn of ongemakken gaf? En nog belangrijker, werd ik er blij van? Het antwoord is hardlopen. (En daarnaast ook nog iedere dag wandelen, maar in ieder geval hardlopen). Eigenlijk is het altijd al hardlopen geweest.  Hardlopen heb ik eigenlijk altijd heerlijk gevonden en ondanks dat er perioden zijn geweest in mijn leven dat ik niet aan hardlopen deed, is de liefde blijven bestaan. Dus ik begon weer. Ik maak gebruik van de Nike Running App en ik ging weer van start met een training plan. Ik voelde me na iedere loop fantastisch. Ik creëerde nieuwe overtuigingen in mijzelf. ‘Ik word weer fit’. ‘Ik voel me sterk en energiek’. ‘Hardlopen daar word ik echt blij van’. ‘Just keep running’. Bijkomend voordeel, in de ochtend nuchter sporten, lekker buiten, geeft nog zoveel meer voordelen dan alleen ‘blij en energiek voelen’. Mijn stresslevel daalde, en mijn slaap verbeterde.

De zin naar chocolade heb ik nog niet compleet de kop in kunnen drukken. En dat is prima. Soms geef ik er gewoon aan toe. Het is niet meer 1 reep per week, maar 1 reep per 2-3 weken. En dat is oké. Ik geniet gerust (en wel bewust) van deze overheerlijke traktatie, en maak er een heerlijk momentje van en ik voel me erna niet schuldig naar mijzelf. Zo maak ik even een klein uitstapje naar de andere cirkel en loop ik daarna ook gelijk weer terug. En weet je, zo gaat het eigenlijk altijd. Je kan niet spreken van 2 aparte cirkels. Deze cirkels zijn met elkaar verbonden, en zo ontstaat er eigenlijk een oneindige beweging, en een balans. Je hebt altijd de keuze om even in het ongezonde deel te stappen, zolang je maar het grootste deel van je lifestyle in het gezonde deel doorbrengt. (On)gezondheid kan dus, in deze context, zeker een keuze zijn. En zolang we er bewust mee bezig zijn, is er geen stront aan de knikker. Hoogstens af en toe een klein beetje chocola.

Hoe ga jij weer terug in de cirkel van gezondheid?

29 juni 2023No Comments

Rouwen om je kat in de baas zijn tijd.

Zwangerschapsverlof, geboorteverlof, ouderschapsverlof, adoptieverlof en zorgverlof. Het zijn zomaar een aantal vormen van verlof waar werknemers recht op hebben wanneer er een kindje verwelkomd wordt. Daarnaast bestaat er ook nog het zogenaamde bijzonder verlof, zoals bij een zoveel jarig huwelijk van de werknemer zelf en/of (schoon) ouders of bij het overlijden van een dierbare, inclusief dagen om de uitvaart te regelen. En vergeet het calamiteitenverlof niet, bij het springen van de waterleiding. Ik zou dus kunnen stellen dat wanneer je een single man of vrouw bent zonder kinderen (en zonder stromend water ;-)), je een groot deel van deze verlofrechten niet op hoeft te nemen. Je hebt er natuurlijk wel te allen tijde recht op. Dit illustreer ik graag met een voorbeeld, gebaseerd op persoonlijke ervaringen.

Stel, je bent een single vrouw zonder kinderen en je hebt de zorg voor een kat. En jouw kat* wordt ziek, je hebt af en aan bezoekjes aan de dierenarts met als doel en in de hoop haar te kunnen redden. Bloedprikken, echo en injecties met Cerenia. Iedere keer neem je wat vrije uren op. Je laatste hoop ligt bij de artsen in het universiteitsziekenhuis in Gent. En dan dient het 'worst case' scenario zich aan. Ineens is daar het moment dat jij mag beslissen over het leven van Malu. Je gaat door een hel, die nog zwarter is dan de koffie die je drinkt, nog donkerder dan 'The Mines of Moria' dus. Je verstand vertelt je dat dit het beste is voor haar maar je krijgt een steek met een dolk in je borst en je hart breekt in duizenden, nee, miljoenen stukjes, om nooit meer heel te worden.

IK WIL HAAR NIET VERLIEZEN!

Het moment waarop de dierenarts met de stethoscoop tussen de voorpootjes luistert, jou doordringend in de ogen kijkt en zegt ‘geen hartslag meer’, wordt met een beitel en hamer in je geheugen geslagen, en dat is niet omdat hij toevallig op George Clooney lijkt en je normaliter in katzwijm valt door zijn mysterieuze blik. Omdat Malu zoveel voor jou heeft betekend in de afgelopen 6 jaar wil je haar een waardig afscheid geven. Je regelt een afspraak bij het dierencrematorium, en brengt haar er zelf heen, op het fleecekleedje waar ze graag op lag. De volgende dag vindt de dienst plaats. En ja, dat zou normaal moeten zijn. Een dier wat jou 6 jaar heel veel onvoorwaardelijke liefde, gezelschap en aandacht heeft gegeven, geef je in mijn optiek een waardig afscheid. Je mag de uitvaart van het dier zelf vormgeven. Een korte dienst, muzikaal begeleid door 'A sky full of stars' en 'Lost without you' en jij neemt op jouw manier afscheid. Je mag haar zelf in de oven leggen, 'op de knop drukken' en na 2 uurtjes mag je erbij zijn als de oven weer open gaat en de botjes tot as vermalen worden. Zelfs het verzamelen van de as in de urn die je met zorg hebt uitgekozen mag je zelf doen! Dit soort afscheidsrituelen kunnen overigens enorm bijdragen aan de verwerking van het verlies, ik spreek helaas uit ervaring.

Na dit alles is je saldo op je bankrekening drastisch gedaald en dus ook je vakantiedagen. Dan maar geen 18 daagse rondreis naar Sri Lanka. Het boeit je niet, want je hebt het ervoor over. Sterker nog, je zou het liefst nooit meer geld en nooit meer vakantie hebben als je je diertje ermee terug kon krijgen. Toen ik mijn katje(s) in de oven legde, wilde ik er naast gaan liggen om nooit meer wakker te worden, zo intens verdrietig was ik. Al driemaal heb ik deze donkere tocht in de koude hel gelopen inclusief de bijna-dood-wens. Ondanks dat heb ik geen dag verzuim 'opgenomen', voor zover dat kan als zelfstandig ondernemer.

Wat is nu de boodschap van bovenstaand verhaal? Ten eerste is mijn persoonlijke mening, helaas dus uit eigen ervaring, dat het rouwen om huisdieren zwaar wordt onderschat. ‘Dan neem je toch gewoon een nieuwe!’. Nee, vriend, het is geen koelkast die je voor 23.59 besteld en de volgende dag wordt bezorgd in een blauwe bus die klopt. Mensen die die opmerking maken, wil ik absoluut niet in mijn omgeving hebben. (Voel je dus op dit moment vrij om mij te verwijderen van je account). Om een huisdier kun je net zoveel, of misschien zelfs nog wel meer verdriet ervaren, dan om een menselijke dierbare. (Het woord dier zit niet voor niets in ‘dierbaar’). Een huisdier is er altijd, no matter what. En de liefde van een dier is onvoorwaardelijk.

Naast het feit dat ik vind dat rouw om een huisdier zwaar wordt onderschat, wil ik ook een visie met jullie delen, zowel als ervaringsdeskundige, als werkgever.

Hoe mooi zou het zijn als de verlofregeling in Nederland eens drastisch wordt omgegooid? Iedere werknemer krijgt, naast vakantiedagen, een bepaald aantal ‘verlof’ uren zonder naam. Het zou de naam ‘dierbaar’ verlof kunnen dragen. Er zit een bovengrens aan, en alles wat erboven wordt opgenomen wordt onbetaald verlof of gaat van de vakantieuren af, of kun je eventueel zelf ‘bijkopen’. Wanneer je geen gebruik maakt van ouderschapsverlof, kun je de uren opnemen wanneer je een nieuw huisdier krijgt, en vergeet dan de gender reveal party ook niet, blauwe of roze confetti nadat je onder de staart hebt gekeken, ik zie het al helemaal voor me. Wanneer je single bent en geen huwelijksjubilea hoeft te vieren van jezelf of je (schoon) ouders, kun je een vrije dag nemen voor de verjaardag van je kat. Je gaat toch ook tompoucen met foto regelen en uitdeelzakjes met brokkies voor de buurtkatten. Wanneer je nooit naar een dokter gaat en dus weinig kort verzuim ‘opneemt’ kun je deze uren opnemen als je met je dier naar de dierenarts gaat. En wanneer jij het belangrijk vindt dat je je huisdier een waardig afscheid geeft bij overlijden, al dan niet door euthanasie bij de dierenarts, wordt die dag van de crematie ook doorbetaald uit jouw persoonlijke 'dierbaar verlof' potje. Het lijkt mij best een eerlijke regeling.

Een 'dierbaar verlof' potje. Wat vinden jullie van dit idee? 

'Cause in a sky full of stars, I think I see you'

*of hond, konijn, paard, goudvis......

26 juni 2023No Comments

Regain my muchness.

'You've lost your muchness'

Een bekende quote uit mijn favoriete film, Alice in Wonderland, is ‘you’ve lost your muchness’. Mijn interpretatie van deze uitspraak is wellicht anders dan hoe de Mad Hatter het bedoelt. Alice is, net als ik, een multipassionate vrouw met vele interesses, die ze allemaal naast elkaar wil en kan uitvoeren. In Wonderland kan ze dit ook allemaal, want het ene moment is ze rozen aan het verven en berijd ze de Bandersnatch, het andere moment strijd ze tegen de Jabberwocky, heeft ze diepgaande discussies met Absolem, en vreet ze zichzelf vol aan Eat Me taartjes. Toen ze niet meer in Wonderland was, stemde ze in om te gaan werken als kapitein, in de voetsporen van haar vader. Haar ideeën over de bedrijfsvoering en de uitvoering van haar functie vielen niet bij iedereen in goede aarde, en dit werd uiteindelijk een discussie waardoor Alice ‘Through the Looking Glass’ ging en weer terecht kwam in Underland, en daar concludeerde de Mad Hatter dat ze haar muchness verloren was. Vrij vertaald, Alice had gewoon een bore out.

Tegenwoordig horen en lezen we vaak over mensen die een burn out ervaren. Maar weten jullie dat er ook zoiets bestaat als een bore out? Een bore out heeft qua symptomen veel overeenkomsten met een burn out maar de oorzaak ligt ergens anders. Waar er bij burn out sprake is van overbelasting, is er bij een bore out sprake van onderbelasting. Een bore out, de naam zegt het al. Het had net zo goed de 'ik verveel me de pleuritis' kunnen heten, want dat is zwart wit gezegd de oorzaak en het effect. Men voelt zich ziek van de verveling / sleur / desinteresse / onderbelasting. En net als bij een burn out, komen al deze oorzaken uit het leven, dus het is niet alleen werkgerelateerd.

Het is bekend dat hoogsensitieve (HSP) mensen gevoeliger zijn voor bore outs, omdat zij, nog meer dan anderen, bezieling, afwisseling en uitdaging zoeken in hun werk en in hun leven. Wanneer dit afneemt of zelfs gaat ontbreken, raakt een HSP-er makkelijk gedemotiveerd met alle gevolgen van dien en uiteindelijk kan dit zich ontwikkelen tot een bore out. Naast hoogsensitieve mensen, zijn ook de zelfbenoemde multipassionates of multipotentialites gevoeliger voor een bore out. Wat ik overigens zelf een mooie term vind is 'de creatieve generalist' en daarnaast vind ik het woord ALLESDOENER ook wel dekkend voor de veelzijdige lading.

Mensen die multipassionate / multipotentialite / veelzijdig zijn, lopen dus een hoger risico op bore out. Zij zoeken namelijk de afwisseling, de breedte, de diepgang en het alles doen en bij voorkeur dit alles iedere dag. Ik ben erachter gekomen dat dit ook daadwerkelijk kan. Als je dit tegen niet-multimensen zou zeggen, krijgen ze wellicht spontaan een vermoeidheidsaanval, maar een multimens krijgt juist energie van alles doen en willen en wanneer dit niet gebeurt, kan dat dus leiden tot een bore out. Helaas is er nog zo weinig bekend over bore outs omdat de groep die een burn out krijgt nu eenmaal groter is. Daarnaast, de dingen die worden gedeeld over bore out, zijn vaak werkgerelateerd terwijl ik vind dat je, net als bij een burn out, wat breder mag kijken dan alleen werk. Wat als je nu een multimens bent en, gevoelig voor bore out, of misschien denk je al een bore out te hebben? In deze post wil ik wat tips delen over preventie, in ieder geval de tips die mij hebben geholpen om te voorkomen dat ik een bore out kreeg. In eerste instantie is het raadzaam om eens op te schrijven welke activiteiten je allemaal leuk vindt, en welke je ook echt nodig hebt in je dagelijkse leven om jezelf goed te voelen en energie te krijgen, en een gevoel van voldoening. Wil je die dingen iedere dag doen, of mag het ook een paar keer per week zijn? Als je net als ik qua werk flexibel bent kun je ook je werkactiviteiten nog toevoegen, eventueel uitbreiden en misschien zo efficiënt mogelijk indelen, dat je nog voldoende tijd overhoudt. Als je op werkgebied wat meer afgebakende taken hebt, zorg er dan voor dat de afwisseling op andere gebieden wel terugkomt. Vind je verschillende sporten leuk en is het haalbaar qua tijd en financiën? Doe ze dan allemaal. Heb je meerdere hobby’s waar je echt blij van wordt? Doe ze dan allemaal. Vind je verschillende muziekstijlen leuk? Zet je playlist op shuffle en doe ze allemaal. Kun je niet kiezen uit een bepaalde kledingstijl? Koop een grotere kledingkast. Nagels lakken in 1 kleur saai? Gebruik dan meerdere kleuren. Ja, ook als je 40+ bent. Is het huishouden saai? Doe dan alles bijna tegelijk, je blijft dan ook productief en komt ook weer op nieuwe ideeën. Vind je meerdere smaken Tony’s lekker? Koop dan het regenboog-verzamelpak met alle smaken. (Check wel even of het in je dagtotaal qua calorieën past 😉) Als het jou rust en zekerheid geeft, kun je er ook voor kiezen om een weekplanner te gebruiken en dingen op te schrijven of misschien zelfs wel te plannen. En last but not least, ga iedere dag naar buiten, de natuur in. De natuur is niet alleen ieder seizoen anders, maar is iedere dag in verandering. Kijk maar eens goed naar een spreeuw. Hij lijkt zwart, maar in het zonlicht ontstaat er een veelzijdigheid aan kleuren op zijn vederpak.  

Het woord veelzijdigheid is er niet voor niets. Het is er om ervoor te zorgen dat jij je op zoveel mogelijk verschillende manieren, veelzijdig kunt laten ZIJN. VEEL ZIJN dus. Of zoals Tarrant Hightopp het noemt, MUCHNESS.  

Hoe omarm jij je muchness?

15 september 2022Comments are off for this post.

De Zelfstandige Zonder Poes.

Over een ZZP-er als dierenarts. 

Ik heb wel wat ervaringen met ZZPers, dus je zou kunnen zeggen dat ik wat gewend ben. Maar deze variant kende ik nog niet, de Zelfstandige Zonder Poes. (En zonder empathie). 

Ik ging voor een consult bij mijn ‘vertrouwde’ dierenkliniek, waar ik al ruim 6 jaar klant ben, en mijn kat(ten) al ruim 6 jaar ‘patiënt’. Op deze bewuste middag, was mijn vaste dierenarts er niet. 

De deur zwaaide open en er stond een man, ik schatte hem, vanwege zijn uiterlijk en kleding in als pensionado en hij zou niet misstaan op een van de Spaanse Costa’s of op een strand in Thailand, op zoek naar de liefde van zijn leven, die dan braaf zijn stoffen pantoffels zou brengen als hij daarom vraagt. 

Ik reageerde spontaan, ‘dat is een nieuw gezicht’, in de hoop om een connectie te maken. 

Hij antwoordde ‘ja ik ben ZZP-er’. Ok, dus voorstellen doen we niet meer. Prima kerel, wat jij wil, Zelfstandige Zonder Fatsoen. Hopelijk stel je jezelf wel voor aan je toekomstige Thaise vrouw. 

‘Uw kat heeft een bult’. 

‘Ja dat klopt’. 

Ik haalde mijn kat uit zijn martelmandje en ondertussen keek ik naar de Zelfstandige Pensionado. Rouwrandjes onder zijn nagels en hij was gekleed als een eigenaar van een vaag BV’tje wat voor de 84e keer een doorstart had gemaakt. Ik vroeg me oprecht af waar zijn witte jas was. 

‘Is het een poes of een kater’. 

Mijn kat keek me beledigd aan. In mijn beleving zou je dat als dierenarts moeten zien, of minstens van tevoren even de gegevens inkijken zodat je mijn kat ook kunt aanspreken met zijn voornaam. Yoki voor intimi, en voor jou dus De weledelgeboren heer Pepernoot, van Snorhaar tot Stinkreet. 

‘Het is een kater’. 

‘Waar zit het bultje, kunt u het even voor mij opzoeken en aanwijzen’ 

Ik had een Deja Vu naar mijn vorige huisarts, die een inwendig onderzoek het liefst met een drone en afstandsbediening had gedaan. 

Maar goed, ik had al besloten toen ik die rouwrandjes onder zijn nagels zag, dat hij met die vieze klauwtjes van hem mijn poes echt niet mocht aanraken. 

‘Hier zit het’

‘Ik moet even een lamp pakken want ik kan het niet goed zien’ 

Nee, logisch, ouderdom komt met gebreken. Weg was hij. Mijn kat zat nog steeds in shock op het tafeltje, zijn oortjes plat, pupillen zo groot als schoteltjes, en zijn gewicht was 6,66 kg. Toeval bestaat niet. 

Ineens galmde er een welbekende ringtone door de spreekkamer. Een Nokia 3310, volume op voor Doven en Slechthorenden. Hij kwam weer terug de spreekkamer in gesloft met een apparaat wat eruit zag als een martelwerktuig voor mijnwerkers. 

‘Ik heb een lamp maar ik weet niet hoe die aan moet’.  Sjongejonge, de techniek van tegenwoordig ook. Gelukkig kwam de assistente en die wist wel waar het knopje zat. De Zelfstandige Zonder Fatsoen keek naar het wondje. 

‘Er gaan geen alarmbellen rinkelen bij mij’

Nou bij mij anders wel. 

‘Het kan een tekenbeet geweest zijn’. 

Ja, het kon ook een muggenbeet zijn. En die mug kon dan het bloed bevatten van een T-Rex en dan zou ik zelf een dinosaurus kunnen ontwerpen. Kan allemaal, Benidorm Bastard. 

‘Als het over 2 weken niet weg is dan komt u maar terug. U kunt betalen bij de balie’. 

Ik weet niet veel maar 1 ding weet ik wel, ik kom niet terug bij jou. Ga maar lekker vrouwen versieren op je pantoffels in Thailand en ontsmet je nagels eens. Vergeet je lamp en je telefoon niet. 

‘Het is in totaal 44,95’. 

Ach, kon hij toch een paar nieuwe pantoffels kopen. Of een manicure. 

11 augustus 2022Comments are off for this post.

‘Mooi’. – Op de sportschool.

Ook op die bizar warme dagen was ik van de zomer natuurlijk op de sportschool te vinden. En warm, dat was het daar wel.

Op deze vroege ochtend waren zij en ik de enigen in de kleedkamer. Ik zie haar vaak, zeker drie keer per week. Ze wringt zichzelf altijd in een te strakke legging, wat meestal meer op een marteling lijkt.

Ik doorbrak de serene rust (en de crematiemuziek die altijd in de kleedkamer wordt afgespeeld) met mijn zoetgevooisde harde stemgeluid: 'Goedemorgen, nou je hebt met deze temperaturen geen warming up nodig! Ik zou toch zweren dat ik gisteren Frodo zag staan op een crosstrainer, met de ring in zijn handen, klaar om hem te vernietigen’.

Een flauw glimlachje omlijstte haar gezicht. 'Ja het is inderdaad erg warm'. We vervolgden ons gesprek, en uiteindelijk kwamen we op vrouwen die helemaal volgeplamuurd compleet met nepwimpers en smokey eyes hun uurtje fitness volbrengen, zonder er erna uit te zien als een pandabeer in de overgang. Ik schaamde me voor de gedachte dat ik er ook wel uit zou willen zien als een Perfect Pancake.

'Nee'. Zei ze. 'Je komt hier niet om mooi te zijn. Ik zie er niet uit als zo'n fotomodel. En dat zal ik nooit worden ook. Nee, dat zeker niet'. Ze liet haar hoofd zakken en een diepe zucht ontsnapte uit haar grote lichaam.

Ik hoefde haar vast niet te vertellen dat ze waarschijnlijk veel te veel woog, een te hoog vetpercentage had en al helemaal geen spiertoning. In fitnesstermen spreken ze wel eens over een muffin top. Zij had een muffinfabriek. Waar ik bij mezelf kon spreken over noeste spierbundels, had zij noeste vetbundels.

Maar ik zag het niet.

Ik zag een hele mooie, authentieke en sterke vrouw, met een enorme hoeveelheid doorzettingsvermogen. Ik heb zeer veel respect voor mensen die sporten om iets aan hun figuur en conditie te doen, en helemaal als ze door hun figuur 'afwijken' van de standaard. Want wat is standaard eigenlijk? 

'Nou. Ik vind je een mooie, krachtige vrouw. En dat meen ik. Sport ze'. Haar hoofd kwam langzaam omhoog. Er ontstond een lichte twinkeling in haar ogen. Verbouwereerd bleef ze op het bankje zitten, in een zichtbare mengeling van trots en verbazing.

Later zag ik haar staan op de crosstrainer, naast Frodo. Aan de andere kant stond een Perfect Pancake. Ze liet haar hoofd weer hangen, en ik kon voelen wat ze voelde. De onzekerheid, de schaamte, de minderwaardigheid. En dat vanwege zo'n stickfigure, die misschien wel net zo onzeker is. Onze blikken kruisten elkaar, en ik glimlachte, terwijl ik het zweet van mijn gezicht veegde. Zweet, wat ik bij de Perfect Pancake niet kon ontdekken. Het was een rare, ongemakkelijke sandwich. Frodo, de Muffinfabriek en de Perfect Pancake.

Ze lachte. En ze was mooi. De Perfect Pancake ook trouwens. En Frodo had eczeem in zijn nek.

Geconcentreerd. Focus. Ik was bezig met mijn favoriete oefening, de dumbbell shoulder press. Mijn deltoids waren al lekker aan het verzuren. Ik keek naar mezelf in de spiegel, en mijn lange haren hingen als natte sliertjes langs mijn gezicht. Mijn mood-swing-ader klopte vrolijk op mijn voorhoofd, waar het zweet overheen liep. Vers zweet. Een rood hoofd. Perfect Pancakes hebben dat niet. Hun gezicht blijft altijd dezelfde kleur en zweetloos. Hun haren blijven droog. Ze drijven door de fitness op hun wolkje van parfum. Ze zien er prachtig, bijna onwerkelijk uit. Als Disney prinsessen met dumbbells. Nou, ik niet. Ik zag er niet uit als Elsa of Cinderella. Ik zag eruit als Smeagol. Smeagol met een panterprint legging, knalroze schoenen en Hello Kitty sokken. Er zweefde een Disney prinses voorbij en een licht walmpje Jean Paul Gaultier Madame bereikte mijn neus. Het vermengde zich met mijn lichaamsgeur, Smeagol no 5. Ik liet mijn hoofd zakken. Ik kon wel janken.

Tot er iets opdoemde. Een Schaduw. Ik was direct alert, de adrenaline jaagde door mijn lichaam.

Hij beende geluidloos naar me toe, met grote passen. Hij ademde zwaar, de trillingen van zijn neusvleugels veroorzaakten een verfrissend windje. Best aangenaam wel, met deze temperaturen.

De Porno-Ork*. Zonder geluid was hij een stuk minder eng.

'Fijne oefening is dat he?'

Ik durfde hem niet aan te kijken, my precious. Hij zou me vast lelijk vinden, en me met zijn grote armen in Mount Doom werpen, samen met de dumbbells, en mijn Hello Kitty sokken.

'Ja, zeker, ze zullen straks wel goed branden'. Ik wilde er nog achteraan zeggen dat ik het over mijn schouders had, en niet over mijn Hello Kitty sokken in Mount Doom.

'Je voert de oefening keurig uit. Je bent echt al mooi gespierd aan het worden. Leuke sokken trouwens!' Zo snel als hij was opgedoemd, was hij alweer verdwenen tussen de Misty Mountains van zweetcondens en crosstrainers.

Ik, Smeagol, kreeg een compliment van de Porno-Ork, die inmiddels alweer op het bankdrukbankje lag.

 Ik was verbouwereerd. Ik lachte. Ik bevond mij in een mengeling van trots en verbazing. En ik voelde me mooi.

*De Porno Ork is een grote (meestal mannelijke) bodybuilder die zich kenmerkt door de oerkreten die tijdens het uitvoeren van de oefeningen uit zijn lichaam ontsnappen, de talloze kloppende aders over zijn huid, al dan niet vergezeld door ophitsende Ork vriendjes.

11 augustus 2022Comments are off for this post.

Dansen met Devils & Dementors.

(Kerstverhaal 2021)

'Hoi Claudia, hoe gaat het met je?’ Een berichtje van mijn tante. Het sociaal wenselijke antwoord zou ‘goed’ zijn. Ik wil immers niet dat mijn dierbaren zich zorgen om mij maken. 

Een vroege vogel, dat ben ik. Normaal gesproken een Phoenix, de laatste tijd eerder een kaalgeplukte kaketoe met stemmingswisselingen. Ook vandaag ga ik -ondanks de aanhoudende mentale moeheid- weer compleet in een zwarte outfit op pad om een rondje te gaan hardlopen. Zo zwart als mijn koffie. Zo zwart als mijn ziel. 

Al vrij snel voel ik dat het niet gaat zoals anders. Ik loop te geeuwen en struikel van vermoeidheid bijna over mijn eigen voeten. Die nieuwe tenensokken zijn kennelijk geen succes. 

Als een manische Donald Duck struikel ik verder richting het centrum. Ondertussen scroll ik in mijn ‘powersongs’ naar de liedjes die me een boost (zonder -er) kunnen geven. Gezellige titels als Life is a bitch, Total Annihilation, Fuck on Cocain en Dance with the Devil passeren de revue. Die laatste is mijn favoriet. Ik druk op het + knopje van het volume in de hoop dat ik een energieboost (nogmaals zonder -er) krijg.  

‘Six centuries ago, the last visitor from earth entered my world’ 

Ik vind het altijd leuk om in de decembermaand in het centrum te zijn. De kerstversieringen kunnen niet kitscherig genoeg zijn en alle kleuren lichtjes twinkelen mij tegemoet. Er wordt overal kerstmuziek gedraaid en de geur van versgebakken oliebollen en churros veroorzaakt een klein orgasme in menig neus. Ik voel de energie, de positieve energie van alle ondernemers die dit samen doen. Samen ondernemen, klanten blij maken met service en prachtig ingepakte cadeautjes en warmte en gezelligheid creëren op de werkvloer. Met een glimlach gooien ze hun winkels open. 

‘The gates are open’

Vandaag niet. De winkelstraat is leeg. Er twinkelt niets. Links en rechts zie ik wel de vrolijk versierde etalages, maar deze contrasteren met alle waarschuwingsborden op de deuren. ‘Click en collect’. ‘Houd afstand’. ‘Maximaal 2 personen in de winkel’. ‘Mondkapje verplicht’. 'Winkelmandje verplicht'. 'Desinfecteer uw handen'. ‘Scan hier uw QR’. 

Zonder dat ik het door heb, sta ik stil. Ik sta letterlijk aan de grond genageld. Al deze teksten verzamelen zich boven mij als twee grote Dementors en zuigen alle energie uit mijn lichaam. Net nu ik besloot om een keer mijn toverstok niet mee te nemen, heb ik hem nodig. Ik voel de tranen opkomen in mijn ogen en kan me nog net staande houden. Ik hoor een keiharde gil en ben bang dat deze uit mijn diepste kern komt. Op de achtergrond hoor ik the Devil.

‘Pain, anger, hate, fear, chaos, darkness, evil, hell’

En even is alles zwart. Alles is stil. Geurloos. Gevoelloos. Doelloos. Kennelijk hebben the Devils een samenwerkingsverband gesloten met de Dementors en is er afgesproken om mijn energieboost direct 1-op-1 door te verkopen aan de Dementors, wellicht zelfs in een best deal met mijn zwarte ziel erbij. Is er in ieder geval 1 ondernemer die vandaag nog iets aan mij verdient. 

En dan voel ik ineens een klein vonkje diep van binnen. Subtiel en toch aanwezig. Het vonkje verspreidt zich via iedere cel en iedere vezel door mijn hele lichaam en de Aragorn in mij schreeuwt vol passie: ‘But it is not this day! This day we fight!’ En the Devils antwoorden:

‘Pick up your weapons and fight. Fight. Fight. And dance with the devil.

De kracht in mij explodeert en de Phoenix herrijst. Om mij heen verschijnt een felblauw schild van energieke passie, dynamiek en de geur van tenensokken, ondoordringbaar voor de Dementors. Al snel komen 2 ronde BOA mannetjes aanwaggeld om mij te bekeuren voor het verstoren van de openbare orde. Ik wijs ze op mijn rechten en attendeer ze daarna op de twee Dementors die nog steeds boven me hangen. Daar zijn ze wel even zoet mee. Vandaag gratis parkeren in Goes. 

Dansend ren ik verder, en ik hervind mijn lekkere tempo. De donkerheid is verdwenen, de energie is terug en wat ruik ik daar? Mijn neusvleugels beginnen heftig te vibreren en geven een seintje door aan mijn bovenkamer. Zonder dat ik het door heb, word ik door mijn neus door de steegjes geleid. Zigzaggend ren ik achter mijn neus aan en ik beland uiteindelijk bij de oliebollen- en churros winkel. De beste van Zeeland volgens de test. Ik stop even om deze heerlijke geur helemaal in me op te nemen. 

Ik kijk naar beneden en zie de sticker op de straat. ‘Houd minimaal 20 oliebollen afstand’. 

‘Hoi tante. Het gaat niet zoals ik zou wensen, maar ik ben gezond. Ik heb een dak boven mijn hoofd, ik heb te eten en te drinken en mijn dierbaren zijn gezond en veilig. De situatie zoals die is kan ik niet veranderen. Ik focus me op de mooie dingen die er zijn en de leuke dingen die ik wel kan doen. En dat zijn er stiekem best veel.’

Fijne kerstmis 2021. Focus op al het goede* in je leven.

*cupcake bonbons zijn goed. Na een aanval door Dementors moet je toch altijd chocolade eten?  

Contact

Piet Heinstraat 22 | 4461 GL Goes
KvK: 87300079
Email: info@claudiadenooijer.nl
Instagram: @claudiadenooijer.nl 


© Çlaudia de Nooijer 2016 - 2023


Alle rechten voorbehouden. De foto's en teksten op deze website zijn eigendom van Claudia de Nooijer en zijn beschermd door de Nederlandse auteurswet. Deze mogen niet worden verveelvoudigd, gekopieerd, gedownload of anderzijds worden gebruikt zonder uitdrukkelijke, schriftelijke toestemming van de maker.